Spanje Zeilrace

Luchthaven alicante

De Boeing 737 landde, zoals je van de KLM mag verwachten, keurig op tijd op de luchthaven van Alicante. Na een te drukke periode was ik toe aan wat rust en zodoende stapte ik de zwoele avond in met een aantal uitzinnig aangeklede vaderlanders die, zo het liet aanzien, Benidorm als eindbestemming hadden. Veel fluorescerend groen en oranje domineerde in combinatie met blinkend goud en met waterstofperoxide bewerkt haar. En dat al in de maand maart.

Thuis in het buitenland

De douanebeambte laat me moeiteloos doorlopen en knikt mij een buenos noches toe. B. en J. wachten mij op en we rijden van de luchthaven naar het prachtige Spaanse Altea. Hoe vaak was ik hier al niet geweest? Sinds mijn zus hier fulltime woonde en mijn ouders hier een appartement hadden, kwam ik jaarlijks naar deze plek. Zelden had ik me in het buitenland zo thuis gevoeld als in dit dorpje. Altea met haar prachtige kerkje Iglesia Virgin del Consuelo.

Varen angst en passie

Niet alleen was dit een weekje rusten; gretig had ik de uitnodiging van vrienden van B. en J. aanvaard om deel te nemen aan de zeilrace Altea-Denia-Ibiza-Altea. Zeg maar de Wittbrad Race, maar dan in het klein. Nu heb ik iets met varen, heb er zelfs een lichte angst voor. Hoe het komt? Ik zat in 1988 op weg naar het Griekse eiland Paros op een type Herald of Free Enterprise die overvol was geladen. Zitplaatsen waren er niet meer, de kajuiten waren alle bezet en het dek lag op elk plaatsje tjokvol. Bluffers als wij toen waren, besloten we in de reddingssloepen plaats te nemen en bleken toen gevangen in onze eigen list. Eenmaal op volle zee kregen we hevige golfslag en was terugkeer naar het dek onmogelijk. De kleur van mijn onderbroek toen, na zeven uur varen, was onwaarschijnlijk. Toen de uitnodiging kwam zwichtte ik. Ik volgde Roy Heiner met de Brunel Sunergy al een tijdje en vond dat eigenlijk geen sport. Al die aandacht voor zon pleziertochtje rond de wereld. How hard could it be?Ik besloot om mee te varen en kreeg nu in de auto te horen dat het startschot de volgende dag om tien uur zou plaats vinden. Acht uur inschepen dus.

Inschepen

Ik betrad de loopplank onwennig op mijn Timberlands en maakte kennis met de Zierikzee, een 15-tons zeiljacht met alles erop en eraan. Het ontvangst was hartelijk en warm. De haven uitvaren gaf geen problemen en de boot zocht haar plaats bij de start. Een bootshoorn loeide sloom door de zilte lucht, de Zierikzee vond positie en we waren op weg. Samen met een twintigtal 15-tonners voeren we richting het noorden om van daaruit bij Denia pal oost te koersen richting de Balearen. Hierbij zouden we Ibiza aan de noordzijde ronden en dan terug via de smalle waterweg tussen Ibiza en Formentera naar Altea. Ik kijk naar links het zie het statige kerkje hoog op de berg aan mij voorbij trekken.

Onderweg begreep ik het. Dit was sport. Koers bepalen, juiste windrichting zoeken, laveren en je concurrentie voorblijven. Dit was geweldig. Ik deed al het zware werk mee en probeerde me staande te houden op het dek dat door de golfslag als een kermisattractie onder me bewoog. Ik viel vroeg in slaap. De zilte lucht had me snel moe gemaakt en aangezien het net donker was, besloot ik te gaan slapen. Eenmaal in mijn kooi liet ik me in slaap wiegen door de golven. De geluiden waren anders dan op je slaapkamer.

Storm

Om vier uur s nachts schrok ik wakker omdat ik flink lag te bewegen in mijn kooi. Ik hoorde duidelijk dat de geluiden anders waren dan de geluiden die mij gisteravond in slaap hadden gekregen. De wind gierde met lange halen om het schip en ik hoorde de golven krachtig tegen de romp slaan. Elke keer als dat gebeurde sidderde en kreunde de romp. Ik stapte uit mn bed en kleedde me aan. Ik liep richting de kuip toen J. mij een echte May West aanreikte die ik over mijn gele oliejack moest aantrekken. Toen ik in de kuip stapte, begreep ik in één keer wat men mij eerder had verteld over stormen op de Middellandse Zee. Ze komen ineens en kunnen ongekend gemeen zijn. M. beval me schreeuwend me aan een lifeline te bevestigen. Bliksemflitsen schoten links en rechts uit de pikzwarte hemel. Ik probeerde andere boten in de oplichtende duisternis te ontdekken maar zag er geeneen. Ze zijn er wel hoor!, schreeuwde M. door de regen heen. Ik vroeg waar we zaten en M. nam me mee naar binnen en wees me op de radar onze positie aan. Vijfentwintig zeemijlen ten westen van Ibiza, zei hij en wees de andere boten aan die als heldere groene stippen zichtbaar waren op het zwarte scherm. Hij liep stabiel terug de kuip in voor het laatste stuk om de noordzijde van Ibiza om daarna via de oostzijde richting de haven van Ibiza Stad te varen. Ondanks het heftige geslinger voelde ik me niet angstig maar opgewonden. Ik pakte mijn fotocamera en begon fotos te maken. De bliksemschichten bleven achter elkaar het zeewater teisteren. Ik drukte af.

De laatste etappe

De volgende ochtend vertrokken we voor de laatste etappe. Het weer was rustig: weinig wind met een stralende zon. Na het vertrek passeerden we Formentera. De boten vaarden dicht bij elkaar. Er was weinig wind, dus de laatste trip zou wat langer duren. Met Formentera links achter me nam ik het roer even over en vergiste me stevig in de moeilijkheid van het varen. Hevig slingerend gaf ik het roer over en pakte een biertje. Iemand nog?, riep ik en hoorde uit vijf kelen volmondig "Si!". Eenmaal op volle zee maakte ik het me makkelijk en ging languit op de voorsteven liggen. Zo onwennig als ik de eerste uren op dit schip rondliep, zo makkelijk paste ik me nu aan de bewegingen aan. Ik tuurde over het heldere blauwe water en waande me heel even Leonardo DiCaprio. In de verte dacht ik een paar dolfijnen uit het water te zien springen.